Net buiten Maastricht, ter hoogte van Cadier en Keer (N179) staat dit kunstwerk dat de entree naar het achterliggende toeristische "Heuvelland" markeert.
Het wervende opdracht-thema "Poort van het Heuvelland" werd teruggebracht tot zijn essentie:  "Heuvelland"= toerisme = inkomen voor de regio.

Deze caravan, gouden ei, gezicht, zon, etc., is bedekt met 5000 blaadjes bladgoud. Met een blauwe lucht valt de sokkel weg waardoor de gouden zon boven de berg lijkt te zweven: een bijna hallucinante ervaring. Het kunstwerk is al te zien gedurende de anderhalve kilometer lange klim vanaf Maarsticht over een Versailles-achtige laan. Zelfs bij zwaarbewolkt weer "schijnt" het goud.

Waarom kunst op rotondes meestal niet kan maar soms tòch...
"Een ronde weg. Eerst moest ik weten of ik wel een kunstwerk op een rotonde te wilde maken, gezien het feit dat rotondes meestal slechte plekken voor kunst zijn. Nieuwe rotondes roepen voor bestuurders onweerstaanbaar visioenen van kunstwerken op, als kers op de taart. Maar ondanks het feit dat je er niet kunt stilstaan en kijken zijn rotondes toch vaak markante plekken. Daarom wilde ik uitzoeken wat een rotonde eigenlijk is en (eventueel) wat er dan wèl zou kunnen werken.

Iedere weg gaat wel ergens naar toe, behalve zo’n cirkelweg. Die is  eindeloos en scheidt de ruimte erbinnen voorgoed af van de buitenwereld. Je mag er niet in komen, zelfs niet stoppen om er naar te kijken! Eigenlijk kun je zeggen dat die ronde plaat niet langer deel uitmaakt van onze wereld.
Het viel me op dat voor een monument ongeveer hetzelfde geldt, maar dan wat tijd betreft. Een monument is een stukje uit een andere tijd, dat in onze wereld is neergezet om iets te kunnen blijven herinneren. Door op een rotonde een monument te plaatsen (de combinatie van niet-tijd op een niet-plek) ontstaat er een raar “magisch” veldje met een eigen inhoud. Dat het een “eigen werkelijkheid” is wordt nog eens versterkt doordat een hek ons buitensluit.
Daarmee was er een bodem om op door te gaan met het ontwerpen van een kunstwerk op een rotonde.

Ik maakte uiteindelijk een kunstwerk dat in één keer een sterke visuele inpact heeft. Beetje bij beetje kan het kunstwerk bij volgende keren voorbijrijden worden ontdekt. Het proces van kijken is dus in stukjes geknipt waardoor het nadeel van het niet kunnen stilstaan is gecompenseerd.