Lithomania brengt twee activiteiten die ik vanaf mijn jeugd heb uitgeoefend bij elkaar: het tekenen en het “vuurstenen zoeken”. Een vuistbijl was voor mij een bijna mythisch object dat ik wilde vinden, het eerste echte werktuig van de mens, dat je na honderdduizenden jaren nog gewoon kon oprapen! Dat laatste viel echter tegen. Wel verzamelde ik andere, jongere artefacten. De roep van de vuistbijl werd soms luider, zwakte dan weer af.

In 1998 had ik de behoefte om het begrip tekenen voor mezelf te her-ijken en maakte een reis naar het zuiden van Libië om er de prehistorische rotsgravures te bezoeken.

Tot mijn verbijstering lag de Sahara er bezaaid met artefacten uit alle periodes. De vuistbijl-koorts sloeg weer toe en lang na thuiskomst was zij nog niet verminderd. Ik vond het zelfs hinderlijk en besloot uit te zoeken vanuit welke behoefte die obsessie voortkwam en of er parallellen met mijn kunstenaarschap waren. Ik wilde zoeken naar een mogelijkheid om de twee met elkaar te verbinden.

Er waren al eerder periodes geweest waarin mijn werk in de buurt van de archeologie kwam. In de jaren negentig groef ik in mijn huis, in een kunstgalerie en in een museum metersdiepe kuilen in bepaalde vormen als kunstwerk maar ook om letterlijk en figuurlijk mijn positie te bepalen in ruimte en tijd.

Om een einde te maken aan de zoektocht naar de onvindbare vuistbijl besloot ik er zelf een te laten maken; het werd uiteindelijk een hele tentoonstelling. Toen ik al met de plannen voor dit project in mijn hoofd rondliep vond ik in Frankrijk, waar ik bij vrienden logeerde, toevallig een perfecte vuistbijl.  Toch ervoer ik dat als een terloopse gebeurtenis. Immers, inmiddels had ik (net als eerder de ridders van koning Arthur) ondervonden dat de zoektocht belangrijker is dan het object zelf. Bij die tocht hoort ook het maken van het boek en de tentoonstelling Lithomania.

Veel mensen hebben me geholpen met een groter of kleiner aandeel in de totstandkoming ervan. Al die ontmoetingen samen waren even verrijkend als mijn jarenlange zwerftochten over de velden , verzonken in oermens-fantasieën en pril filosofisch gepeins.

Daarom wil ik iedereen die aan het project heeft meegewerkt hartelijk bedanken.  Ofschoon ik ieders betrokkenheid evenzeer waardeer zijn er enkele mensen die zo diep in Lithomania verzeild zijn geraakt dat ik ze apart wil bedanken.

Frans Budé: dichter/schrijver, die vanaf ons eerste contact zeer betrokken was bij het project. Behalve voor zijn gedichten ben ik hem heel veel dank verschuldigd (in flessen wijn nauwelijks uit te drukken) voor zijn adviezen en inspanningen rondom de totstandkoming van  het boek.

Guido Creemers: conservator van het Gallo-Romeins museum te Tongeren. Vooral door zijn ontvankelijkheid en stimulering van begin tot einde is het project uitgegroeid tot wat het is.

Ton van Grunsven: heeft zich de prehistorische technieken  van het gereedschap maken uit steen aangeleerd en stortte zich enthousiast en belangeloos op het experiment om deze toe te passen op de grote formaten kristal.

Verder wil ik bedanken     Brigitte Altena      Marie-Jet  Bekkers    Marjo Bekkers     Jan Boelen      Calja de Bruijn      Frans Budé    Guido Creemers      Cristallerie  du Val Saint Lambert    Mimi Debruyn     Wim Dijkman     Michaela Drescher      Martin van het Erve   Ton van Grunsven      Jo Hendriks     Henk Heuberger      Stijn Huijts       Michel Jacobs Sebastien Larmuseau      Huub van Melick    Rebecca Miller      Koen Neven      Sandor van Os     Marcel Otte    Ton van Reen      Wanda Reiff       Miranda Reijnders    Guido Schalenbourgh      Robert Schaus      Ine Sijben    Rod Summers        Martine Tiessen     Delphine Unsen      Frans Vandegoor       Johan Veldeman     Wolfgang Vincke     Peter Vos     Judith Wesselingh      Stefan Wieczorek       Carmen Willems  en de Belgische en Nederlandse overheden voor hun directe en indirecte steun.

Hans Lemmen